Mossou begint sterk: “De trainer, die vaak in alles een trainer wil zijn, was nog uitsluitend de vader toen hij naast zijn zoon op de brancard gehurkt zat.” Het beeld zal bij iedereen bekend zijn, de talentvolle Shaqueel die met een zware blessure het veld af moest donderdagavond in de laatste wedstrijd van Feyenoord in de Europa League.
Op zaterdagochtend verschijnt de column van Sjoerd Mossou voor het Algemeen Dagblad. Ditmaal schrijft Mossou over Robin van Persie en zijn zoon Shaqueel van Persie. Hoe het beeld van afgelopen donderdag Mossou is bijgebleven en welk gevoel hij daarbij kreeg.
De journalist zag een vader die er voor zijn zoon wilde zijn, maar gaat daarna verder over het bizarre aantal blessures bij Feyenoord. Mossou schrijft grappend over Bas Nijhuis dat zelfs de scheidsrechter geblesseerd raakt, alleen al bij de wetenschap dat hij een wedstrijd van Feyenoord mag fluiten.
Dan wordt de toon serieuzer: “Het is ook allang geen momentopname meer, laat staan toeval.” Mossou beschrijft dat in de jaren van Arne Slot er zelden blessures waren, het tegendeel is nu waar. De journalist schrijft grappend dat Feyenoord onder Brian Priske en Van Persie een xB (expected blessures) van 3,02 per week heeft.
Menselijke maat
Mossou ziet dan ook dat er stevig gekeken moet worden naar de rol van de performance staf in Rotterdam-Zuid. Er moet ingegrepen worden op met medisch-fysiologische gebied, maar hij wil ook de menselijke maat graag terugzien als het gaat om Robin en Shaqueel.
Journalist Mossou voelde mededogen voor de beide Van Persies. Voetbal is en blijft mensenwerk. Zoals Mossou het tot slot beschrijft:” Van vaders en zonen van vlees en bloed, samen in het gras, samen sterk en samen kwetsbaar.”
Lees meer over
