De laatste wedstrijd van 2025 is gespeeld. De balans is ontluisterend. Vijf nederlagen in zes Europese wedstrijden, drie zeges uit de laatste acht competitieduels, uitschakeling in de beker en een hervatting na de winterstop zonder Valente, opnieuw tegen Heerenveen. In krap zes weken tijd is het hele seizoen in rook op gegaan. Er is geen reden voor optimisme. Niet omdat het even tegenzit, maar omdat er geen teken is dat het beter gaat worden.
Misschien wel de kern van alles wat er dit seizoen misgaat bij Feyenoord: verwachtingsmanagement. Of beter gezegd, het totale gebrek daaraan.
Juist daarom is het interessant om terug te kijken naar vorig seizoen. Brian Priske moest meestrijden om de bovenste twee plaatsen, maar een concrete doelstelling werd nooit uitgesproken. Dat werd hem gaandeweg fataal. Toen hij in februari werd ontslagen, was plek drie het maximaal haalbare. Tegelijkertijd speelde Feyenoord een uitzonderlijk sterk Champions League-seizoen. Dat lijkt inmiddels bijna vergeten, maar het laat vooral zien hoe vaag en tegenstrijdig de verwachtingen toen al waren.
Blamage in Europa
Bij Robin van Persie begon het verwachtingsmanagement al in de eerste Europese wedstrijd, tegen Braga. Daar gaf hij met zijn opstelling openlijk aan de Europa League op geen enkele manier serieus te nemen. Rouleren was belangrijker. Dat zou zijn ploeg uiteindelijk beter maken. Inmiddels weten we beter. Het heeft geen enkel moment geholpen. De blessures zijn alleen maar toegenomen, de frisheid is nergens te bekennen en het Europese optreden werd beschamend.
Sterker nog, als we Smal en Ahmedhodzic mogen geloven speelt ongeveer zeventig procent van deze selectie met pijn. Spelers zijn onbelastbaar, vallen terug van de ene blessure in de andere, of keren simpelweg niet meer terug na ‘lichte klachten’. Dat alles nadat Van Persie stelde exact te weten waar de blessuregolf van vorig seizoen vandaan kwam. Alles was te voorkomen. Hij zou dat oplossen. De werkelijkheid is iets anders.
Ook in de keuzes rond spelers wringt het. Jayden Slory moest koste wat kost bij de selectie blijven, omdat hij belangrijk zou worden. Sindsdien kreeg hij een handvol korte invalbeurten. Tegelijkertijd mag Sliti, die structureel niets toevoegt, om onbegrijpelijke redenen telkens weer opdraven. Dat soort signalen werken door, zeker in een groep die al op zijn tandvlees loopt.
Tussenjaar of presteren?
Extern zijn de verwachtingen voor een buitenstaander volledig haaks op de realiteit. Meedoen om het kampioenschap, fris en aanvallend voetbal, Europees presteren. Intern vraagt dat om absolute duidelijkheid, om een trainer die exact weet hoe hij alle kikkers in de kruiwagen houdt. En daar zit misschien wel het grootste probleem. Van Persie heeft die bagage nog niet. Dat is geen schande. Hij is een beginnend trainer die beginnersfouten maakt.
Daardoor komen er ook allerlei vragen op: heeft hij van de directie ook werkelijk de ruimte gekregen om die fouten te maken? Mag hij, zoals Giovanni van Bronckhorst destijds, zeven keer op rij verliezen? Of is de tolerantie inmiddels verdwenen? Houdt Van Persie de eer aan zichzelf als hij merkt dat hij de groep niet meer bereikt?
En dan is er nog Dennis te Kloese. Ziet hij dat de vruchten van zijn huidige dubbelrol steeds zuurder beginnen te smaken? Dat beleid, selectie, medische staf en technische leiding te veel langs elkaar heen lijken te werken? Alles valt of staat met verwachtingen. Wat vraag je, wat beloof je, en wat is realistisch? Feyenoord lijkt op dit moment gevangen tussen ambitie en werkelijkheid, zonder duidelijke koers. En zolang dat niet verandert, maakt het nauwelijks uit wie er voor de groep staat.
Dan blijft vooral één vraag over: wie durft eindelijk eerlijk te zijn?
Raymond
Lees meer over
