Dat begint wanneer vrijdag, een uur voor de wedstrijd, de opstelling bekend wordt gemaakt. Daar staan geen Feyenoorders in. Boosheid komt direct bij me op: “Ronald Koeman, je kan er niks van. Hoezo begint Luciano Valente niet in de basis? Je hebt toch gezien dat Valente de beste middenvelder is van de hele Eredivisie?”
Ik zal het maar meteen vertellen, met de deur in huis vallen: ik ben schizofreen. Tenminste als ik naar het Nederlands Elftal kijk. Ik heb allerlei tegenstrijdige emoties en kan niet echt mijn gedachten op één lijn krijgen over hoe ik naar Oranje kijk.
Daarna komt er direct een geluksmomentje: “Gelukkig, geen Feyenoorders. Dan kan Quinten Timber ook niet geblesseerd uitvallen. Dan kunnen we volgende week tijdens Feyenoord – NEC hopelijk weer een beroep doen op ons fantastische middenveld.” Mijn boosheid en geluk wisselen elkaar in een ongezond tempo af.
En voor zover dit nog niet in de DSM-V staat, wordt het daarna nog gekker. Ik ga op zoek naar steun, naar vastigheid, naar herkenbaarheid. En ik zie dat ‘onze’ Lutsharel Geertruida, Beer Luts, in de basis staat. “Terecht Koeman, goed gezien. Eindelijk één van ons in de basis.” Maar laten we eerlijk zijn; Geertruida speelde geen beste wedstrijd. Niet best. Bij die eerste Poolse kans stond hij te slapen. En bij de goal… tsja, laten we het er maar niet over hebben, daar gaat de hele verdediging enorm in de fout.
Ik krijg als eerste een soort afweer-reactie: “Ja, maar Geertruida speelt niet meer bij Feyenoord. Onder Arne Slot (“Handen af van Slot.”) was dit nooit gebeurd. Het is niet erg, je hoeft het je niet aan te trekken.” Om vervolgens tijdens het persmoment van bondscoach Koeman weer uit mijn vel te springen als hij twee keer de naam van Geertruida noemt bij slechte verdedigende momenten van Oranje: “Koeman, laat het. Je gaat niet hier nu Luts onder de bus gooien.”
En het gaat nog verder dan dat. Soms zit ik letterlijk met twee innerlijke Gerbens op de bank. Het is alsof ik tijdens zo’n interland een soort interne stadsderby speel, mijn eigen Rotterdam-Zuid tegen… ja, eigenlijk alles wat geen Feyenoord is. En geen van die twee wint ooit echt. Ik juich half, ik vloek half — en uiteindelijk zit ik met een gevoel dat ergens tussen trots, irritatie en lichte buikpijn in bungelt.
En zo schieten mijn emoties heen en weer, alsof ik allerlei andere persoonlijkheden heb, tijdens een wedstrijd van het Nederlands Elftal. Een wedstrijd die niet om aan te gluren was en waar ik zelfs getwijfeld heb om The Masked Singer op te zetten in plaats van Oranje. Ik ben benieuwd wat vanavond mij weer gaat brengen… Ik zet de chips klaar en The Masked Singer op stand-by…
Gerben
Lees meer over
