COLUMN | 28 Days Later

28 Days Later is Feyenoord de meest scorende ploeg van de Eredivisie, gelukkig zonder de zombies, alhoewel die spelers van PEC en FC Utrecht... Ferri blijkt toch behoorlijk aardig te kunnen voetballen, Valente functioneert vanaf links beter dan verwacht en op het middenveld heeft Giovanni van Bronckhorst een combinatie gevonden die werkt.

Dan moet je ook eerlijk zijn. Misschien was het oordeel over een incomplete selectie te snel. Misschien had Ferri nog wat tijd nodig. En misschien hoeft iedere open plek niet op 31 augustus met een miljoenenbedrag te worden dichtgeplamuurd.

Makkelijk programma

Tegelijkertijd zijn niet alle vragen ineens verdwenen. Feyenoord heeft een programma gehad dat zich bijna ideaal leende voor een ploeg in opbouw. Sparta, Cambuur, Go Ahead Eagles, ADO Den Haag, NEC, PEC Zwolle en FC Utrecht. Daar zaten vervelende wedstrijden tussen, maar geen reeks waar je vooraf van wakker ligt. De gelijke spelen tegen Go Ahead en ADO in De Kuip waren bovendien gewoon slecht. Tegen Barcelona werd met (opgeheven hoofd wel met) 5-1 verloren. Daarna liet Feyenoord het arme PEC Zwolle en FC Utrecht er in een voetbalshow behoorlijk slecht uitzien. Dat laatste is overigens ook een kwaliteit. Goede ploegen geven zwakkere tegenstanders geen lucht.

En dat is wel het leukste aan het Feyenoord van dit moment. Er staan weer spelers op het veld waar je plezier aan beleeft. Spelers die bij 4-0 voor nog als horzels achter hun tegenstander aan vliegen. Hadj Moussa blijft gaan, Zechiël blijft lopen, Targhalline en Vanhoutte blijven duels zoeken en Read dendert maar door.

Varkenoord meldt zich 

In zo'n elftal kunnen jonge spelers ook makkelijker aanhaken. De invalbeurten van Jerayno Schaken en Jivayno Zinhagel geven daarom reden voor optimisme. Ze hoeven niet binnen te komen om een wedstrijd te redden, maar kunnen in een draaiend elftal laten zien wat ze kunnen. Daaarom vindt mijn Varkenoordhart het jammer dat Thijs Kraaijeveld en Tobias van den Elshout wat uit beeld zijn verdwenen. Niet ieder talent hoeft minuten cadeau te krijgen, maar in een goed draaiende ploeg kun je wel uitstekend ontdekken wie kan aanhaken en wie uiteindelijk gewogen en te licht bevonden wordt.

De grootste vraag zit voor mij voorlopig in de breedte. De eerste elf functioneert, maar daarachter is het verschil nog zichtbaar. Bij de concurrentie hoeft een wissel niet automatisch te betekenen dat het elftal zwakker wordt. Bij Feyenoord is dat met spelers als Diarra en Borges voorlopig minder vanzelfsprekend.

Daar staat tegenover dat Van Bronckhorst straks meer te kiezen krijgt. Vooral de terugkeer van Jakub Moder kan interessant worden. Ook Gijs Smal en Bart Nieuwkoop vergroten de mogelijkheden. Dan ontstaat ineens een ander probleem: wie laat je spelen, welke talenten vallen straks buiten de boot?

Als het huidige middenveld blijft functioneren, moet ook Moder ergens tussen zien te komen. Sem Steijn wil minuten en de eerder genoemde Kraaijeveld en Van den Elshout zijn van nature ook middenvelders, achterin komen spelers terug. Voor Van Bronckhorst wordt het straks misschien minder zoeken naar elf geschikte spelers en meer alle kikkers in de kruiwagen houden.

Benieuwd naar Gio 2.0

De gentleman is hij nog steeds. Maar als trainer lijkt hij sinds zijn eerste periode bij Feyenoord wel degelijk veranderd. Rangers, Besiktas en zijn periode naast Arne Slot bij Liverpool zullen daar hun invloed op hebben gehad. Wat vooral opvalt, is dat hij beter lijkt te weten waar zijn eigen kwaliteiten liggen en waar hij anderen nodig heeft. Dat is misschien wel een belangrijke vorm van ontwikkeling als trainer. Weten waar je goed in bent, maar vooral ook waar je dat minder bent.

Toch blijft er bij een nieuwe periode onder Van Bronckhorst automatisch een stukje geschiedenis hangen. In drie van zijn vier eerdere volledige seizoenen bij Feyenoord verdween de ploeg uiteindelijk ruim voor de finish uit de titelrace. Alleen 2016/17 was de glorieuze uitzondering. Juist nu komt weer zo'n periode waarin een seizoen vorm krijgt.

De uitdaging die wacht

AZ, Como, Telstar, Real Betis en PSV volgen elkaar in korte tijd op. Wedstrijden waarin herstellen net zo belangrijk wordt als trainen en waarin ook nummer vijftien tot en met achttien van de selectie nodig gaan zijn. Daar komt bij dat Feyenoord de afgelopen twee seizoenen heeft ervaren hoe snel een selectie kan kraken als blessures zich opstapelen. Zo'n golf is dit seizoen tot nu toe uitgebleven bij de vaste kern. Daardoor heeft Van Bronckhorst rustig kunnen bouwen.

De komende weken wordt dat comfort een stuk kleiner. Dan zien we wat er gebeurt als Hadj Moussa rust nodig heeft, Ferri een paar wedstrijden niet scoort of er achterin iemand wegvalt. Dan moet blijken hoeveel niveau er overblijft wanneer Van Bronckhorst moet rouleren. Dus ja, in vier weken ziet de wereld er anders uit. Een paar conclusies waren te snel en Ferri heeft mij voorlopig een aardige lange neus bezorgd. Daar kan ik prima mee leven.

Maar laten we nu niet precies dezelfde fout de andere kant op maken. Vier mindere wedstrijden waren blijkbaar niet genoeg om Feyenoord af te schrijven. Twee monsterscores zijn ook niet genoeg om te concluderen dat alles ineens klopt.

De afgelopen weken hebben laten zien hoe goed dit Feyenoord kan zijn.

De komende weken laten zien hoe goed Feyenoord werkelijk is,

(Maar eerst nog anderhalve week interlandvoetbal.)

Raymond