Ik voel aan m'n voorhoofd. Het is weer zo ver, koorts. Deze steekt ieder jaar ergens in juli/augustus de kop op. De symptomen zijn bekend: iedere nieuwe aankoop is een schot in de roos, iedere oefenzege een voorbode van een kampioenschap en de trainer een visionair. Ik ben er al jaren chronisch mee besmet.
Sterker nog, ergens diep van binnen ben ik rond deze tijd ervan overtuigd dat Feyenoord ieder seizoen drie prijzen kan winnen. Dat die overtuiging vervolgens ieder jaar opnieuw keihard botst met de werkelijkheid, blijkt voor mijn geheugen geen enkel bezwaar. De voorbereiding is simpelweg een jaarlijkse resetknop.
Ergens tussen de eerste trainingsbeelden en de laatste oefenwedstrijd weet ik het weer zeker. Dit wordt hét jaar. Kampioen. De KNVB Beker erbij. En ach, waarom zou de Champions League of Europa League niet eens onze kant op vallen?
Het mooie van die aandoening is dat ze volledig onschuldig begint. Het vervelende is dat de werkelijkheid er vervolgens maand voor maand een stukje vanaf schaaft. Eerst een teleurstellend gelijkspel, daarna een onnodige nederlaag, vervolgens een blessuregolf en ergens rond februari kijk je naar de ranglijst en besef je dat Feyenoord eigenlijk nergens meer écht om speelt.
Achteraf bezien was Robin van Persie misschien wel de onbedoelde belichaming van dat gevoel. Grenzeloos optimisme. Aanvallend voetbal, ontwikkeling en een herkenbare speelwijze. Juist daarom probeer ik mezelf deze zomer af te remmen. Kansloos natuurlijk. Geen enkele prijs wordt in augustus verdeeld, al denkt men in Alkmaar daar wellicht anders over.
Voor het eerst in lange tijd betrap ik mezelf erop dat mijn optimisme niet voortkomt uit de uitslagen, maar uit de samenhang. Giovanni van Bronckhorst verdient complimenten voor wat hij tot nu toe laat zien. De spelpatronen zijn herkenbaar. Feyenoord zet agressief druk, probeert met diagonale passes en driehoekjes voortdurend een overtalsituatie te creëren en oogt in balbezit veel rustiger en doelgerichter dan vorig seizoen. Zelfs tegen ploegen die zich massaal terugtrekken, kan dat idee overeind blijven.
Waar blessures vorig seizoen bijna een natuurverschijnsel leken, lijkt Feyenoord nu nog bewuster met fysieke belasting om te gaan. Natuurlijk is het veel te vroeg om te concluderen dat het probleem is opgelost. De echte test begint pas wanneer de wedstrijden zich opstapelen en de intensiteit omhooggaat. Toch lijkt de club nadrukkelijk lessen te hebben getrokken.
Steeds vaker lijkt niet alleen naar kwaliteit te worden gekeken, maar ook naar beschikbaarheid. Dat klinkt misschien weinig romantisch, maar een speler die veertig wedstrijden kan spelen is uiteindelijk vaak waardevoller dan een betere voetballer die de helft van het seizoen in het Erasmus MC ligt. Juist die voortdurende wisselingen dwongen Feyenoord de afgelopen jaren regelmatig om spelers sneller voor de leeuwen te gooien dan eigenlijk wenselijk was. Hopelijk behoort die vicieuze cirkel straks steeds vaker tot het verleden.
Ook daar lijkt een duidelijke lijn zichtbaar. Geen paniekreacties, geen peperdure vervangers omdat er toevallig een miljoenentransfer is gerealiseerd, maar investeren in spelers met groeipotentie. Voetballers die beter kunnen worden, waarde kunnen vertegenwoordigen en passen binnen een duurzame strategie. Minder spektakel, meer structuur.
En dat is wel even wennen. We dromen allemaal van die ene grote naam die De Kuip direct laat ontploffen, maar kregen met Raheem the Dream ook de koude realiteit hiervan voorgespiegeld. Bovendien heeft Feyenoord onder Arne Slot juist bewezen dat een goede organisatie belangrijker is dan een verzameling grote namen.
Misschien vertrekken Givairo Read, Anis Hadj Moussa, Ayase Ueda en Tsuyoshi Watanabe de komende weken alsnog. Misschien blijken hun opvolgers een flinke stap terug. Misschien komen de blessureproblemen als een boomerang net zo hard terug zodra de kalender overvol raakt. En misschien lachen we in november om alles wat we tijdens deze voorbereiding dachten te zien.
Want voor het eerst in lange tijd voelt mijn optimisme niet als de jaarlijkse zomerwaanzin waar iedere Feyenoorder zich vrijwillig aan overgeeft. Het voelt alsof de speelwijze, de fysieke aanpak, het selectiebeleid en de transferstrategie eindelijk weer hetzelfde verhaal vertellen.
Of dat verhaal straks ook een succesvol verhaal wordt, of toch weer een koortsdroom blijkt weten we pas over negen maanden. Maar na twee bijzonder chaotische jaren is het eigenlijk al heel prettig dat Feyenoord weer lijkt te weten welk verhaal het überhaupt wil vertellen.
Raymond
