Nu eindelijk de opvolgers van Dennis te Kloese, Robert Eenhoorn en Devy Rigaux binnen zijn is het tijd om terug te blikken op het tijdperk Te Kloese, hierbij deel twee van de drie.
De landstitel van 2023 veranderde alles bij Feyenoord. Niet alleen sportief, maar vooral financieel. De club die een paar jaar eerder nog afhankelijk was van steunconstructies, incidentele transfers en creatieve oplossingen, kreeg ineens toegang tot de miljardenwereld van de Champions League. Daarmee brak ook een nieuwe fase aan in de periode van Dennis te Kloese.
Want waar deel één draaide om herstel, ging het vanaf 2023 steeds meer over opschalen. Feyenoord begon zich anders te gedragen op de transfermarkt. De tijd van uitsluitend buitenkansjes en goedkope groeibriljanten maakte plaats voor een agressiever investeringsmodel. De club betaalde miljoenenbedragen die eerder ondenkbaar waren in Rotterdam. Ueda kwam voor ongeveer acht miljoen euro. Zerrouki voor ruim zeven miljoen. Ivanusec bijna acht miljoen. Stengs zes miljoen. Later volgden Borges, Watanabe, Steijn, Ahmedhodžić en Bos.
Dat was geen toeval, maar een direct gevolg van de nieuwe financiële realiteit. Onder Arne Slot bleef Feyenoord sportief namelijk presteren op een niveau dat de club jarenlang nauwelijks had aangeraakt. Europees overwinteren werd geen uitzondering meer. Feyenoord won de KNVB-beker, bleef structureel bovenin meedraaien en bouwde een selectie op waarvan de marktwaarde ongekend hoog werd voor Nederlandse begrippen. Op papier werkte het model dus uitstekend.
Het nettoresultaat steeg verder door. Van ongeveer 6,6 miljoen winst in 2023 naar bijna 9,5 miljoen winst in 2024 en uiteindelijk zelfs ruim 23 miljoen euro in 2025. Ook het eigen vermogen ontwikkelde zich sterk. Waar Feyenoord in 2022 nog net boven nul balanceerde, groeide het eigen vermogen richting ruim 37 miljoen euro in 2025. Maar opnieuw vertellen die cijfers slechts een deel van het verhaal.
Want onder die groei bleef het werkkapitaal opvallend zwak. In 2022 stond dat al op ongeveer min 18 miljoen euro. Een jaar later verslechterde het zelfs richting min 50 miljoen euro, waarna het structureel diep negatief bleef. Dat is een cruciale observatie, omdat het laat zien dat Feyenoord ondanks de explosieve omzetgroei financieel afhankelijk bleef van toekomstige inkomstenstromen. Met andere woorden: Feyenoord werd winstgevender, maar tegelijkertijd ook kwetsbaarder voor sportieve terugval.
Die ontwikkeling is logisch te verklaren. De club investeerde fors in salarissen, transfersommen en premies. Transfers werden vaker in termijnen betaald. Europese inkomsten werden deels vooruit gealloceerd. Bovendien groeiden de operationele kosten van een club die zichzelf steeds nadrukkelijker als Europese subtopper wilde positioneren. Dat is precies het spanningsveld waarin Te Kloese terechtkwam.
Want door zijn driedubbele rol werd hij niet alleen verantwoordelijk voor de commerciële en bestuurlijke groei van Feyenoord, maar ook direct voor de sportieve continuïteit. Hij was algemeen directeur, technisch eindverantwoordelijke én degene die de internationale contacten onderhield. Zolang Arne Slot presteerde, leek die concentratie van macht een voordeel. Feyenoord opereerde slagvaardig, professioneel en ambitieus. Alleen ontstond daarmee ook een gevaarlijke afhankelijkheid van de trainer die het systeem draaiende hield.
Want Slot deed meer dan wedstrijden winnen. Hij verhoogde structureel de waarde van spelers. Onder hem werden Hancko, Wieffer, Paixão, Geertruida, Kokçu en Gimenez meer waard dan Feyenoord vooraf waarschijnlijk zelf had durven dromen. Feyenoord verkocht niet alleen spelers, maar verkocht ontwikkeling. Daardoor maskeerden sportieve prestaties lange tijd de risico’s onder het model.
Want hoe groter de transferbedragen werden, hoe kleiner ook de foutmarge werd. Een mislukte aankoop van een miljoen euro is vervelend. Een mislukte aankoop van acht of tien miljoen werkt jarenlang door in afschrijving, salaris en beperkte transfercapaciteit. En juist daar begon het beeld rond Te Kloese langzaam te kantelen.
Want naast de absolute voltreffers stapelden ook de twijfelgevallen zich op. Zerrouki wist zijn transfersom sportief nauwelijks waar te maken. Ivanusec kampte met blessures en wisselvalligheid. Borges werd voor een enorm bedrag gehaald en amper gebruikt. Carrillo, Mitchell en meerdere jongere investeringen bleven voorlopig vooral beloftes op papier.
Dat betekende niet dat Feyenoord ineens slecht beleid voerde. Integendeel zelfs. De club groeide aantoonbaar. Alleen veranderde de aard van het risico. Feyenoord ging zich steeds meer gedragen als een club die grote bedragen móést blijven laten renderen. En precies daar werden de trainerskeuzes van Te Kloese uiteindelijk cruciaal.
Na het vertrek van Arne Slot moest Feyenoord niet alleen een trainer vervangen, maar feitelijk de motor achter de hele waardeketen. De keuze voor Brian Priske moest zorgen voor continuïteit, maar groeide uit tot één van de meest bepalende missers van de periode-Te Kloese. Niet alleen sportief, maar ook financieel. De onrust rondom speelstijl, resultaten en interne aansturing zorgde ervoor dat Feyenoord grip verloor op de stabiliteit die juist zo belangrijk was geworden voor het economische model.
Daarna volgde Robin van Persie. Op papier een logische keuze voor een club die identiteit, clubgevoel en uitstraling wilde behouden. Maar tegelijkertijd kwam Feyenoord daarmee opnieuw terecht in een situatie waarin de trainer groter dreigde te worden dan de structuur eromheen. Juist omdat de organisatie onder Te Kloese zo sterk rondom centrale besluitvorming was opgebouwd, kreeg ook Van Persie direct enorme invloed op de koers van de club.
En daarmee kwam Feyenoord langzaam in een paradoxale situatie terecht. Sportief en financieel was de club groter geworden dan in jaren. De selectie vertegenwoordigde honderden miljoenen aan potentiële transferwaarde. Het eigen vermogen steeg hard. Feyenoord kon investeren op een niveau dat begin 2022 onmogelijk leek.
Maar tegelijkertijd bleef de club extreem afhankelijk van voortdurende sportieve prestaties, transferinkomsten en Europese deelname. De marges werden kleiner, de kosten hoger en de bestuurlijke druk centraler georganiseerd rond één man.
Dat maakt deze tweede fase van de periode-Te Kloese misschien wel het interessantste deel van het verhaal. Want hier ontstond het moderne Feyenoord: ambitieuzer, internationaler en financieel groter dan ooit. Maar ook een Feyenoord dat steeds moeilijker kon terugschakelen zonder direct de gevolgen te voelen.
— FR-Fans.nl (@FRFansNL) May 27, 2026
Lees ook
