Tegen Ajax, twee weken geleden, legde Feyenoord ook al zo'n droevige wedstrijd op de mat, maar liep het na afloop nog enigszins gelukkig van het veld: een nederlaag was voorkomen en de concurrentie was niet ingelopen. Nadat Ajax ditmaal in eigen huis verloor van FC Twente, had Feyenoord het leven zichzelf een stuk eenvoudiger gemaakt met een zege in Volendam.
Het woordenboek komt synoniemen tekort voor het woord matig om de wedstrijd van Feyenoord in Volendam te beschrijven. Armetierig, ideeëloos, ongeïnspireerd; ik kan er gelukkig nog wel het een en ander bij bedenken. Dit seizoen gaat niet als een nachtkaars uit, het vuur is nooit ontstoken.
Nu gaat niemand voor zijn plezier naar Volendam, en al helemaal niet naar het stadion van de lokale voetbalclub, mogelijk het lelijkste op het hoogste voetbalniveau in ons land. Waar eentonige olé olé olé-liedjes en het geluid van trommels worden afgewisseld met een galmend deuntje door de stadionspeakers dat doet vermoeden dat je bij een bouwmarkt bent. De oerlelijke dugouts dragen overigens bij aan de verwarring.
De naam van de scheidsrechter paste er dan wel weer goed tussen: Allard Lindhout. Als de naam 'Allard Lindhout' wordt omgeroepen in een bouwwinkel, kijkt niemand raar op. Helaas voor ons hadden ze hem dit keer een geel shirt en een fluitje gegeven. Het gevolg: voor een overtreding die een donkergele kaart, misschien wel een rode kaart, had moeten opleveren, werd niet gefloten. Een loepzuivere penalty werd ook al niet gegeven. 'Zeiken' op de scheidsrechter is in Nederland verboden, maar Allard Lindhout vraagt erom.
Ronduit vreselijk dus, een wedstrijd in Volendam, maar tegen Volendam voetballen is voor Feyenoord vaak een uitkomst in moeilijke tijden. Slechts zelden loopt de ploeg uit Rotterdam er averij op. Maar inmiddels kijken we er ook niet meer van op dat zelfs winnen tegen 'het andere Oranje' ook geen gegeven is. Het toevalsvoetbal van Robin van Persie is veel te makkelijk te bespelen.
Het is inmiddels lastig om op deze plek een column te schrijven. Alle redenen waarom Feyenoord in mijn ogen staat waar het nu staat – van de ellendige aankopen tot het in stand houden van de club als speeltuin voor Van Persie – zijn inmiddels wel geschreven. Toch maakt het gevoel van teleurstelling mij nog iedere keer meester.
Het is zelfs zo erg dat ik bij het zien van Ajax - Twente mijn vingers aflikte bij het idee dat Ramiz Zerrouki, die in Amsterdam het spel naar zijn hand zette, nog altijd van ons is. Misschien niet vanwege een gebrek aan kwaliteit, maar vanwege een gebrek aan zelfvertrouwen kwam het er in het shirt van Feyenoord niet uit en waarschijnlijk is dat boek ook gesloten. Toch, wie zou voor dit Feyenoord geen aanwinst zijn?
Antwoord: Mats Deijl. De rechtsback die op voorspraak van Van Persie afgelopen winter overkwam van Go Ahead Eagles, werd zelfs door spelers van Volendam eenvoudig voorbij gelopen. Waarom hij mocht starten en niet Jordan Lotomba? Omdat Van Persie graag eigenwijs is en precies het tegenovergestelde doet van wat logisch is, zodat hij later kan zeggen dat hij precies het tegenovergestelde heeft gedaan dan wat gewone stervelingen hadden verwacht.
Erger nog: voor Mats Deijl stond Gonçalo Borges. Misschien wel één van de slechtste voetballers die ooit het shirt heeft gedragen, maar voor wie Feyenoord afgelopen zomer zo'n 10 miljoen (!) euro betaalde aan FC Porto. Een miskoop valt soms nog uit te leggen als het gaat om een speler uit een Zuid-Amerikaanse of Noord-Europese competitie, maar geen competitie is zo vergelijkbaar met de Nederlandse als de Portugese.
Toen Feyenoord bekendmaakte dat het Borges had gekocht, werd de club uitgelachen door supporters van Porto. Vaak gelezen bericht op social media: bedankt dat jullie ons van Borges hebben bevrijd. Borges, aanvaller van beroep, had 2 doelpunten in 80 wedstrijden. Met mensen in het Maasgebouw die de transfers van Borges, Tengstedt en Deijl goedkeuren, is inmiddels een valide vraag of er nog iets van voetbal-knowhow in de club verstopt zit. In Portugal lachen ze nu nog.
We hebben al tal van slechte of zelfs beroerde seizoenen meegemaakt, maar wat dit jaar zo pijnlijk maakt is dat we nog zo kort geleden wel degelijk iets bijzonders in handen hadden. Eindelijk was Feyenoord verlost van de dogma's – over hardwerkende voetballers in plaats van klasse en een 'herkenbare speelstijl', namelijk heel hard doelloos rennen – die de club zo lang in zijn greep hielden. Er was een visie, met heldere handvatten voor de scouting en de jeugdopleiding.
Wie nu naar Feyenoord kijkt, heeft het gevoel dat alle goede ideeën uit het Slot-tijdperk zijn vergeten. Een soortgelijk proces zagen we eerder (of beter gezegd, zien we nog steeds) in Amsterdam, waardoor het gevoel bestaat dat we in de toekomst kunnen kijken. En die toekomst ziet er bijzonder somber uit.
Ondertussen presenteerde landskampioen PSV plannen voor de uitbreiding van het Philips Stadion, waarmee Feyenoord nog verder achterop komt te liggen bij de enige goed bestuurde topclub van Nederland. Wellicht dat als we allemaal voor de wedstrijd langs de bouwmarkt gaan, we De Kuip ook nog iets kunnen opkrikken. Of misschien kunnen we er een houten verdediger bij timmeren. Bij Feyenoord zijn de betere ideeën op.
Peter
Lees meer over
