Daar is hij weer. Robin van Persie. Die krankzinnige duikkopbal. Dat moment dat je hart even stopt. Dat je weet: dit klopt niet. Dit kan niet. En als die bal dan over Iker Casillas heen ploft… Dan moet ik ineens denken aan de trainer Robin van Persie. Die tegen NAC Breda een uitstekende eerste helft zag.
Interlandbreak. Voor de tienduizendste keer zet ik de herhaling aan van Nederland – Spanje WK 2014. Weer erger ik me kapot aan Diego Costa. Wat een clown was dat ook. 'Xabi Alonso mist nooit' mompel ik. En dan die voorzet. Die verschrikkelijke voorzet. Zo’n bal waar je als linksback je excuses voor aanbiedt zodra je hem raakt. Te hard, te hoog, te ver. Alles wat een voorzet niet moet zijn. En toch.
Op die tegengoals na.
Het is tekenend voor de situatie waar Feyenoord zich momenteel bevindt. Niet goed en met een tweede plaats ook niet slecht.
Maar ergens daar tussenin, in een gebied dat zo grijs is dat je ogen eraan moeten wennen voordat je überhaupt ziet wat er gebeurt. Want ja, Feyenoord wint z’n wedstrijden. Soms. En ja, er zit heus wel lijn in. Af en toe. En ja, het kan ook écht goed zijn. Heel soms.
En toch gebeurt er zo nu en dan iets waardoor je denkt: misschien zit er toch een idee achter. Dat is het vreemde aan dit Feyenoord. Het overtuigt zelden, maar stort ook niet in. Het wankelt, maar valt niet om.
En daardoor gebeurt er… niets.
Geen echte crisis.
Geen echte euforie.
Alleen dat ongemakkelijke gevoel dat je naar iets zit te kijken wat elk moment twee kanten op kan vallen. Misschien is dat wel waarom die interlandbreak zo lekker is.
Omdat je even terug kan naar een tijd waarin alles wél duidelijk was. Waar een wedstrijd je óf de hemel in trok, óf je weekend volledig verziekte.
Niet dit.
Waar een wanstaltig slechte eerste helft wordt opgevolgd door een iets minder slechte tweede helft en je dat dan vooruitgang noemt, omdat Feyenoord nog niet eerder een goede tweede helft speelde onder Van Persie.
Gelatenheid
Waar je een Klassieker speelt waar van alles op het spel staat, die je zelfs een dag later niet meer kunt navertellen. En misschien is dat wel het meest absurde van alles. Dat we er langzaam toch aan wennen. Gelatenheid is het sleutelwoord. Dat “op die tegengoals na” ineens een prima analyse is geworden in plaats van een grap. Dat we genoegen nemen met minder, zolang het maar niet écht misgaat.
Maar van binnen weet iedereen dat dit niet blijft werken. Voetbal laat zich niet eindeloos spelen in het midden. Het valt altijd een keer naar links of naar rechts.
Tot die tijd zet ik hem nog maar een keer aan. Die voorzet. Die duik. Dat moment. Omdat je daar tenminste nog wist wat je zag. Zelfs als het eigenlijk nergens op sloeg.
Raymond
Lees meer over
