De misplaatste bravoure van Van Persie begint niet alleen te vervelen, ze gaat ook tegenstaan. Van zijn belofte van attractief, aanvallend voetbal is niets meer over. Feyenoord laat de bal aan de tegenstander. Niet omdat het dat wil, maar omdat het niet anders kan. Het is geen tactiek, geen poging om terug te gaan naar de basis, het is noodlot. Feyenoord heeft geen plan en is al weken overgeleverd aan toevalligheden.
Feyenoord had de problemen geanalyseerd, sprak Robin van Persie in Marbella zelfverzekerd. Wat moest er veranderen? Dat zouden we wel eens gaan zien bij het hervatten van de competitie. Dik een week later mag Feyenoord in zijn handjes knijpen dat het een punt heeft overgehouden aan de wedstrijd in Friesland.
Het enige positieve aan deze vorm is dat ze ons de gelegenheid biedt om het mooiste woord uit het Nederlandse voetbalwoordenboek te gebruiken: hotseknotsbegoniavoetbal. Er is geen begin van samenspel, geen dynamiek. Niet aan de bal, niet zonder bal. Het is rennen, struikelen en niet meer opstaan, vastlopen, hobbelen, tegen de tegenstander aanschieten, dribbelen met de armen in de lucht. Je zou bijna terugverlangen naar Lex Immers, Bilal Başacıkoğlu en Miquel Nelom.
Alsof de weergoden wisten wat er zou komen, scheen in Marbella niet de zon, maar viel de regen met bakken uit de lucht. Van Persie vreesde dat hij, als hij sprak over de oplossingen die het tij zouden keren, de tegenstander in de kaart zou spelen. Ik ben benieuwd wat hij had willen zeggen. "We proberen de bal in de tweede seizoenshelft niet drie seconden in de ploeg te houden, maar vier" of "We willen niet drie tegendoelpunten per wedstrijd krijgen, maar twee."
Als supporter van Feyenoord zijn we wel wat gewend. Toch is het chagrijn gevoelsmatig groter dan bijvoorbeeld vorig seizoen, toen Brian Priske worstelde met een zware erfenis. Dat kan niet los worden gezien van het onvermogen van deze selectie om überhaupt het beste been voort te zetten. De glimlach van Igor Paixão is ingeruild voor de verbaasde blik van Gonçalo Borges.
De selectie valt uiteen in individuen die het best te omschrijven zijn als het stille jongetje in de klas. Misschien weten ze het antwoord wel, maar nooit steken ze hun hand op, uit angst om de beurt te krijgen. Het is geen toeval dat de aanvoerdersband van arm naar arm gaat. Verwacht geen leiderschap, geen heilig vuur. Als deze spelers zien dat het salaris wordt overgemaakt, zijn ze tevreden. Er is geen binding met de club, laat staan met de supporters. Had Arne Slot Orkun Kökçü, Van Persie moet het doen met Quinten Timber, die liever gisteren dan vandaag een transfer maakt.
Zeker niet alles is de schuld van Van Persie, maar dat juist hij, als kind van de club, een elftal heeft opgetuigd waarmee het vrijwel onmogelijk is om je te identificeren, is typerend voor wat er aan de hand is. Dit elftal heeft in rap tempo zijn ziel verloren. Niemand weet waarvoor hij speelt en waarom.
Het leek zo goed te gaan met de club. Transferrecord na transferrecord werd gevestigd, het financiële boekjaar was beter dan ooit en de club probeert De Kuip in handen te krijgen. Maar als de directie zich te veel laat afleiden door die zaken, verliest zij uit het oog waar dit prille succes werkelijk op is gebouwd: het elftal op het veld. Als Feyenoord deze vorm vasthoudt, zal het zonder twijfel de Champions League uit handen geven. Dan spreken we niet meer alleen over een sportieve crisis, maar over een crisis die het fundament van de club aantast.
Peter
Lees meer over
