In Stuttgart, in Deventer en zelfs in De Kuip kregen we een patroon te zien dat inmiddels pijnlijk herkenbaar is. Feyenoord speelt bij vlagen best aardig, vooral in de eerste helft. Dan zie je soms eindelijk iets van het frisse en aanvallende voetbal dat Van Persie vanaf dag één beloofde. Maar dat is het dan ook: vlagen. Bij de start van RvP was er niets van die belofte te zien en nu duikt het pas op op momenten waarop het niets meer oplevert. De kansen worden niet afgemaakt, het tempo zakt weg, en de tegenstander hoeft niet eens briljant te zijn om de deksel op de neus te drukken.
Soms weet je niet eens meer waar je moet beginnen. Feyenoord heeft van de laatste vijf wedstrijden er vier verloren en het waren stuk voor stuk wedstrijden die ertoe deden. Aansluiting houden in de Eredivisie, aansluiting houden in de Europa League. In drie competitieduels tijd zakte de ploeg van een voorsprong van drie punten naar een achterstand van zes. Dat is niet alleen teleurstellend, dat is een blamage. Tegen Go Ahead en NEC mag je simpelweg niet verliezen, punt.
De beginnersfouten van Van Persie beginnen zich op te stapelen en werken inmiddels als een blok aan het been van de selectie. Individuele spelers eruit pikken wordt moeilijk, want elke week vallen er meer door de mand. Het centrum, aan het begin van dit seizoen misschien wel het stabielste deel van de ploeg, oogt met de week fragieler. Smal, doorgaans het duizenddingendoekje van dit elftal, speelde tegen NEC een ronduit waardeloze wedstrijd. Dat is niet alleen een offday, dat is een signaal.
Van Persie blijft hameren op geloof, vertrouwen en positiviteit, maar het lijkt bij sommige spelers eerder te werken als een molensteen. Alsof ze taken meekrijgen die ze niet begrijpen, of rollen moeten invullen die niet bij hen passen. Alsof zelfs basispatronen onduidelijk zijn.
Daarbovenop staat er een rechtsbuiten die zich onaantastbaar waant door zijn status als vice-aanvoerder. Het wisselen van Hadj Moussa was in dat opzicht eindelijk een krachtig signaal. Maar om vervolgens Sliti in te brengen bij een 2-2 stand, en daarmee meteen alle dreiging uit het elftal te halen, was een enorme fout. Zeker als je bedenkt dat er voor vijftien miljoen aan vleugelspelers op de bank zit die juist variatie, energie en diepte kunnen brengen.
En dan zijn er de blessures. Van Persie zei precies te weten waardoor de vele blessures van vorig seizoen kwamen en dat die problemen dit jaar opgelost zouden zijn. Maar ondertussen lijkt het alsof we nu nóg meer blessures hebben. Elke persconferentie voelt als het openen van een envelop: wie is er nu weer uitgevallen, wie moet er weer weken of maanden toekijken?
Daarmee ontstaat een nieuw gevaar. Als Feyenoord verliest van Celtic, kan het Europese boek wel eens definitief dichtvallen. En als er in de Eredivisie nog meer averij volgt, dan kan het seizoen begin december al praktisch voorbij zijn. Dan blijft alleen de beker over en begint Feyenoord ineens weer verdacht veel te lijken op het Feyenoord van vóór Arne Slot, nog voor de door Arnesen ingezette revolutie. Het is extra pijnlijk dat Feyenoord na dertien speelrondes exact evenveel punten heeft als vorig seizoen onder de verguisde Brian Priske, terwijl de ploeg Europees op een niveau hoger toen juist veel beter voor de dag kwam.
De vraag dringt zich dan ook steeds harder op: heeft Van Persie niet gewoon te veel hooi op zijn vork genomen?
De selectie is goed genoeg. Er is kwaliteit, ervaring en talent. Maar het spelbeeld is dat van een ploeg die zoekt, twijfelt en stukloopt op zijn eigen onzekerheden. De trainer wil misschien te veel veranderen in te weinig tijd: speelstijl, patronen, intensiteit, hiërarchie. En daardoor raakt het team niet alleen het ritme kwijt, maar vooral het vertrouwen.
En de tijd tikt.
Raymond
Lees meer over
