Een bal op de paal, een afgekeurde goal, een huurling die uitgerekend tegen ons scoort, een keeper die in De Kuip natuurlijk weer de wedstrijd van zijn leven speelt (behalve onze eigen keeper), tijdrekken en zeuren – alles om het tempo eruit te halen. En Feyenoord kreeg er geen vat op. Mede omdat het zelf te slordig was, of misschien met het hoofd al bij Inter. Wat niet zou mogen.
Feyenoord was het aan zijn stand verplicht om te winnen. Als koploper, in eigen huis, tegen een ploeg die vooral hoopte op een puntje. Kampioen word je tegen de kleintjes, zeggen ze dan altijd. Maar dit was zo’n typische copy-paste wedstrijd tegen een ‘kleintje’ waar Feyenoord het altijd moeilijk tegen schijnt te hebben, ongeacht het seizoen. Het was nu weer niet anders.
Ik had er van tevoren in ieder geval al een hard hoofd in. Niet in de laatste plaats door RTV Rijnmond, die het nodig vond om een straatreportage te maken over de verbouwing van het Hofplein, en dat supporters daar in april of mei nog niet in kunnen zwemmen. Het is de goden verzoeken. Doe even normaal, het is net herfst en men heeft het al over een kampioenschap.
Voor de wedstrijd zei ik tegen een maat dat dit wel eens een bananenschil zou kunnen worden. En dat bleek. De afgelopen jaren was het ook niet denderend tegen de Limburgers, die langzaamaan een angstgegner beginnen te worden voor Feyenoord. Fortuna Sittard is geen ploeg waar je gemoedelijk een middagje tegenaan voetbalt. Het is zo’n club die je een uur lang laat ploeteren, om je daarna keihard af te straffen. Fortuna was vooraf zesde en dat is geen toeval. Danny Buijs had weer goed zijn huiswerk gedaan en kreeg wat hij wilde in De Kuip. Op de avond van Halloween bleek hij weer een ware plaaggeest voor zijn oude liefde.
Na een schamel puntje thuis tegen Go Ahead en ADO kwamen we weer mooi bedrogen uit tegen de volgende kleinere club. En toch ging ik naar De Kuip in met goede hoop. Net als de meeste Feyenoorders mag ik aannemen. Maar eens te meer bleek dat hoop niets anders is dan uitgestelde teleurstelling. Je betaalt alvast een voorschot aan het geluk en de afrekening komt later, in ons geval meestal in de slotfase.
Luciano Valente zette ons na een uur eindelijk op voorsprong, verdiend na een overwicht en een paar kansen. Daarna deed Feyenoord wat het dit seizoen vaker doet: het vergat de wedstrijd dood te maken. 5 minuten voor tijd kwam de gelijkmaker, en wie schoot hem binnen? Shiloh ‘t Zand. Onze eigen huurling. Je verhuurt een speler en je krijgt hem terug als boze huisbaas. Het is Feyenoord ten voeten uit.
Ik ben niet boos dat Fortuna scoorde, dat stadium ben ik inmiddels al lang voorbij. Maar ik ben wel boos dat het weer kón. Een koploper die zich serieus neemt, zorgt bij 1-0 en met nog 10 minuten op de klok dat de 3 punten koste wat kost over de streep worden getrokken. Van Bronckhorst vond dat zijn ploeg genoeg kansen had voor 2 of 3 goals verschil, en daar heeft hij gelijk in. Alleen telt een kans niet als hij niet in het net ligt.
Ook de wissels bleven beperkt. Sterker nog, het was er maar 1: Diarra voor Ferri. Dat is niet best hoor. Dat geeft ook maar weer aan dat de selectie te smal is. Een week eerder bij PSV waren we redelijk positief na de 1-1, en nog altijd zijn we ongeslagen. Dat klinkt mooi, tot je merkt dat je daarmee de titel niet wint.
Wouter
Lees meer over
