Valente als hangende linksbuiten
Luciano Valente staat op papier als linksbuiten, maar zoekt in balbezit veelvuldig de binnenkant op. Daardoor komt hij terecht in de linker halfspace en tussen de linies, waar zijn kwaliteiten als passer en spelmaker beter tot hun recht komen. Voetbal International omschreef zijn rol eerder al als die van een aanvallende middenvelder vanaf links. Het grote verschil met een klassieke linksbuiten is dat Valente niet voortdurend de zijlijn hoeft te bezetten, maar juist vanuit het centrum gevaar probeert te creëren.
Mármol zorgt voor de breedte
Dat Valente naar binnen kan komen, betekent dat iemand anders de linkerflank moet bezetten. Die rol ligt bij Mika Mármol, die hoger en breder kan komen te staan. Daardoor ontstaat een klassieke buitenspelerbeweging zonder dat Valente zelf aan de zijlijn hoeft te blijven. De tegenstander moet daardoor kiezen: volgt een verdediger Valente naar binnen, dan komt er ruimte voor Mármol; blijft de verdediging breed staan, dan kan Valente tussen de linies worden aangespeeld.
Het middenveld maakt de variant mogelijk
Achter Valente staat een middenveld met Charles Vanhoutte, Gjivai Zechiël en Oussama Targhalline. Die drie hebben verschillende functies, waardoor Valente de vrijheid krijgt om hoger te spelen. Vanhoutte bewaakt de balans, Zechiël brengt dynamiek en kan vanuit het middenveld doorlopen, terwijl Targhalline in de opbouw voor een extra aanspeelpunt zorgt. De vrijheid van Valente is daardoor geen losse individuele opdracht, maar onderdeel van een bredere veldbezetting.
De rechterkant heeft een ander karakter
Aan de rechterkant kiest Feyenoord voor een compleet andere manier van aanvallen. Anis Hadj Moussa zoekt zijn directe tegenstander op en komt graag naar binnen, terwijl Givairo Read voor breedte en diepgang zorgt. Waar links de nadruk ligt op combinaties en het vinden van Valente tussen de linies, draait rechts meer om snelheid, individuele acties en het creëren van één-tegen-één-situaties. Juist die asymmetrie maakt Feyenoord minder voorspelbaar.
Zechiël profiteert van Valente
De beweging van Valente naar binnen biedt bovendien ruimte voor Zechiël om juist de andere kant op te bewegen. Wanneer Valente zich laat uitzakken of tussen de linies verschijnt, kan Zechiël vanuit een diepere positie richting het strafschopgebied lopen. De tegenstander moet dan kiezen wie hij volgt. Dat soort tegengestelde bewegingen kunnen ruimtes openen zonder dat Feyenoord daarvoor een klassieke buitenspeler nodig heeft die voortdurend zijn man moet passeren.
Ferri krijgt meer aanspeelpunten
Ook Nacho Ferri profiteert van de bezetting rondom hem. De spits heeft met Valente tussen de linies, Zechiël vanuit het middenveld en Hadj Moussa vanaf rechts meerdere spelers die dichtbij kunnen komen. Daardoor hoeft Feyenoord niet uitsluitend via voorzetten of individuele acties van de buitenspelers tot kansen te komen. Ferri kan als centraal aanspeelpunt fungeren en de spelers om hem heen laten aansluiten.
Van 4-3-3 naar een dynamische veldbezetting
Hoewel Feyenoord op papier in een 4-3-3 speelt, ziet de structuur er in balbezit anders uit. Valente beweegt naar binnen, Mármol kan de linkerflank bezetten en Zechiël kan doorschuiven. Aan de rechterkant houdt Read de breedte terwijl Hadj Moussa naar binnen kan komen. Daardoor ontstaan voortdurend verschillende vormen rondom Ferri, zonder dat spelers hun oorspronkelijke positie volledig hoeven los te laten.
De resultaten geven de variant geloofwaardigheid
De cijfers van de afgelopen twee wedstrijden ondersteunen de tactische ontwikkeling. Tegen PEC Zwolle won Feyenoord met 0-7 en creëerde het volgens Voetbal International 26 schoten en een expected-goalswaarde van 3,2 tegenover 0,2 voor PEC. Tegen FC Utrecht hield Van Bronckhorst vervolgens vast aan dezelfde basisbezetting en werd het 5-0. De resultaten bewijzen niet dat de variant tegen iedere tegenstander werkt, maar laten wel zien dat de gekozen structuur momenteel veel rendement oplevert.
De echte test komt nog
De komende wedstrijden zullen moeten uitwijzen hoe houdbaar deze oplossing is. Tegenstanders kunnen Valente tussen de linies proberen af te schermen, Mármol minder ruimte geven en de rechterkant met Hadj Moussa en Read dubbel verdedigen. PEC Zwolle en FC Utrecht gaven Feyenoord bovendien de ruimte om zijn kwaliteiten te benutten, waardoor sterkere of compactere tegenstanders een ander vraagstuk kunnen opleveren. Juist dan wordt duidelijk of de variant structureel werkt.
Misschien hoeft Feyenoord geen klassieke linksbuiten te hebben
De interessantste conclusie is daarom misschien dat Feyenoord niet per se aan beide kanten hetzelfde hoeft te hebben. Rechts beschikt het met Hadj Moussa en Read over snelheid, diepgang en individuele kwaliteit, terwijl links Valente naar binnen kan komen en Mármol de breedte bewaakt. Met Vanhoutte, Zechiël en Targhalline daarachter wordt die asymmetrie georganiseerd. Van Bronckhorst heeft het probleem op links daarmee niet opgelost door simpelweg een andere buitenspeler neer te zetten, maar door de functie van die positie anders in te vullen. En dat kan wel eens een meesterzet zijn geweest van Van Bronckhorst.
