Het begon nog redelijk hoopvol, zondagmiddag in een ijskoude Kuip. Feyenoord zette aardig druk en de keeper was al een paar keer flink op de proef gesteld, toen Go Ahead met een man minder verder moest. Even dacht ik dat dit het zetje was dat Feyenoord nodig had, en stiekem dacht ik zelfs aan een hoge score. Maar we kwamen behoorlijk bedrogen uit. Eens te meer bleek dat het niet per se een garantie blijkt om te winnen als je met een man meer speelt. Wat heet, Feyenoord leek zelfs meer moeite te hebben met 10 man dan met 11.
Vier weken geleden schreef ik een column daags na de 3-4 nederlaag tegen Sparta. We zijn nu een maand verder - en geen meter opgeschoten. Het enige positieve is dat we nog tweede staan. Maar hoe lang nog?
Het blijkt al langer dé tactiek te zijn om het Feyenoord lastig te maken: met zijn allen verdedigen, het veld behoorlijk compact houden en hier en daar een beetje tijdrekken. En natuurlijk weer een keeper die ineens de dag van zijn leven lijkt te hebben in De Kuip. Feyenoord kan daar gewoon helemaal niks mee. Tel daarbij op dat de beste, creatiefste middenvelder (Luciano Valente) geschorst is en de één na beste (Oussama Targhalline) uit de wedstrijd werd geschopt. Sem Steijn speelde maar een half uur en bleef in de rust achter in de kleedkamer. Dan blijft er dus een elftal over waar 0,0 creativiteit in zit en ook nul wil om te winnen lijkt het wel.
Het bleek uiteindelijk een lange, frustrerende middag te worden. Tekenend waren de statistieken: in de eerste helft had Feyenoord vijf schoten op doel. In de tweede helft één. Ook onderdeel van de beproefde tactiek van tegenstanders in de Kuip: zo lang mogelijk de 0-0 houden en vanaf de 80e minuut ineens uit je schulp kruipen. Feyenoord begon hier en daar zelfs te wankelen. Het had niet voor het eerst geweest als we dan een tegengoal kregen. Maar gelukkig kwam die niet.
Niemand bij Feyenoord geloofde nog in een overwinning volgens mij. Dat straalden ze in ieder geval niet uit. Gonçalo Borges die een stuk of acht keer de bal krijgt en een stuk of zeven keer terug speelt. Hij verving trouwens Aymen Sliti, die we geen moment hebben gezien. Anis Hadj Moussa die zich weer keer op keer vastloopt. Twee spitsen (!) die geen bal krijgen. Veelzeggend waren ook de vertrekkende supporters al 10 minuten voor tijd. Niemand op de tribune geloofde er nog in.
En zo blijven we dus lekker aanmodderen, het lijkt wel Ground Hog Day sinds eind oktober. De komst van Raheem Sterling, wat een stunt het ook mag zijn, laat de sceptische Feyenoorder in mij nog niet helemaal warmlopen. Eerst zien, dan geloven. Qua ervaring zit het in ieder geval wel goed. Maar: leuk dat die jongen voor Feyenoord kiest, in plaats van (zand)bakken met geld te verdienen. Het schijnt dat 18 clubs interesse in hem hadden.
Zou hij gister, ergens halverwege de tweede helft of zo, niet heel even gedacht hebben: shit, waar ben ik nu beland? Maar goed. Wie weet doet een trainingskamp van twee dagen in België wonderen.
Wouter
Lees meer over
