We beleven zorgeloze weken. Na de veel te lange interlandbreak, die meer weg had van een winterstop, legde Feyenoord meteen AZ - op dat moment nog de koploper - over de knie. Ook Como, dat misschien iets te snel in aanzien is gestegen en in Rotterdam vooral een elftal vol blaffende honden bleek, kwam er als stuntclub uit Italië niet aan te pas (de flauwe woordgrap maakt u zelf maar).
Na AZ en Como leek Feyenoord even onaantastbaar. Tot Telstar zaterdag zonder ontzag negentien keer op het Rotterdamse doel schoot. Feyenoord ontsnapte in Velsen-Zuid, maar kreeg wel een waarschuwing mee: het verschil tussen basis en bank is te groot.
Feyenoord was slimmer, feller en fysiek sterker. De ploeg had simpelweg meer longinhoud dan de Italianen. Dat is een compliment waard aan Giovanni van Bronckhorst, maar zeker ook aan de rest van de (medische) staf, die zich tijdens de blessuregolf van de afgelopen twee jaar vaak genoeg achter de oren zal hebben gekrabd.
Maar juist die fitheid verbloemt iets wat we stiekem al langer weten: achter de basisploeg wordt het snel minder. Tegen Telstar waren een paar wijzigingen genoeg om Feyenoord een ander gezicht te geven. Het is een klein wonder dat de nummer 16 uit de negentien schoten 'maar' drie keer scoorde.
Ja, er zijn meer oorzaken aan te wijzen waarom Feyenoord het na overtuigende zeges op AZ en Como moeilijk had met laagvlieger Telstar. De vroege voorsprong zorgde voor gemakzucht en Telstar voetbalde simpelweg uitstekend. Maar wie verder keek dan de twee doelpunten van Sem Steijn, zag ook een middenvelder die op die positie niet in de buurt kwam van het niveau van Gjivai Zechiël. Vooral het verschil in atletisch vermogen is enorm. Steijn kan minder druk zetten, komt minder makkelijk in de duels en mist de dynamiek die Zechiël het elftal juist geeft.
Hetzelfde geldt op links. Gaoussou Diarra verdiende na zijn goede invalbeurt tegen Como een kans en deed met een doelpunt opnieuw iets beslissends. Hem valt weinig te verwijten. Het probleem is vooral wie hij vervangt. Luciano Valente is op dit moment zó belangrijk voor Feyenoord dat zijn afwezigheid onmiddellijk zichtbaar is.
En zo bracht uitgerekend Telstar Feyenoord weer een beetje terug op aarde. In een week waarin zelfs Valentijn Driessen concludeerde dat Feyenoord het leukste voetbal van Nederland speelt en er vanuit Amsterdam met jaloezie wordt gekeken, bleek in Velsen-Zuid dat datzelfde Feyenoord kwetsbaar kan zijn. Valente zat slechts een helft op de bank. Maar wat als hij, Zechiël, Anis Hadj-Moussa of een andere sterkhouder straks vier of vijf wedstrijden ontbreekt?
Voorlopig schijnt zelfs op regenachtige dagen de zon in Rotterdam. Volgende week reist Feyenoord niet alleen als koploper af naar kampioen PSV, maar misschien zelfs als favoriet. In Eindhoven verloor de ploeg vorig seizoen nog kansloos met 3-0.
Onder Van Bronckhorst is er sindsdien veel veranderd. Feyenoord mag zich inmiddels serieus kampioenskandidaat noemen. Misschien zelfs wel dé favoriet. Maar wie zaterdag naar het duel tegen Telstar keek, weet ook dat achter wolken soms snel voor de zon trekken.
Peter
Lees meer over
