Ik begin langzaam een beetje fan van Nacho Ferri te worden. In de 13e minuut maakte AZ-verdediger Goes een foutje, en Ferri deed wat een echte spits hoort te doen. Hij pikte de bal op, sprintte weg en schoot hem er koelbloedig in, alsof hij een bestelling afrekende. Het was alweer zijn vijfde competitiegoal van dit seizoen. Hij had daarna zelfs nog een tweede kunnen maken, maar dat mocht niet zo zijn.
AZ kwam als koploper naar Rotterdam. Het ging als nummer 3 weer naar huis. Tussendoor kreeg het in een ouderwets luide (en natte) Kuip een crashcursus Spaans.
Daarna kwam een stuk waar ik ook echt van genoot: het verdedigen. Over Spanjaarden gesproken. Mika Mármol (wát een aanwinst) en Jeremiah St. Juste vormden achterin een duo waar AZ de hele avond geen sleutel voor vond. Mármol deed de deur niet gewoon dicht, hij deed hem op slot en stopte de sleutel in zijn sok. Ik was bijna vergeten dat hij eigenlijk als centrale verdediger is gehaald. Hij doet het steeds zó goed als linksback, dat je je afvraagt waar Jordan Bos straks in de pikorde staat achter López en Mármol. Maar goed, terug naar zaterdag. Als er dan toch een bal doorheen glipte, stond daar nog Tjark Ernst. Deed het best redelijk. En 3 Eredivisie-wedstrijden op rij de nul houden moet die jongen toch ook een flinke dosis zelfvertrouwen geven.
De vermeende penalty (of was het een duik van Meerdink?) ga ik het niet eens over hebben. Als je na 30 herhalingen en slowmotions uit verschillende hoeken en standen nog niet met zekerheid kunt zeggen of het een clear and obvious overtreding is? Waar hebben we het dan over.
Terug naar de wedstrijd. Dode spelmomenten analyseren en trainen werkt! Want Feyenoord scoorde weer uit een corner van Vanhoutte. De Alkmaarse defensie was het even kwijt en Javi López kon vrij binnenschieten. Zijn eerste goal voor Feyenoord, en meteen eentje om in te lijsten. Hadden we vorig jaar 200 corners nodig om een keer te scoren, nu lijkt het toch een stuk vlotter te gaan. Ik zeg: doortrekken die lijn. Of beter gezegd vamos!
Na de 0-7 tegen PEC Zwolle was Zwolle erg zwak, hoorde je dan. En na de 5-0 tegen FC Utrecht was ‘Utrecht ook wel erg matig hoor’. En nu? Dit is geen toeval meer. Dit Feyenoord is een ploeg die elkaar vertrouwt. De verdediging staat als een huis, het middenveld is top en voorin loopt het ook lekker. Vooral het feit dat het team er écht voor gaat is mooi om te zien. De high fives, boksen en knuffels na elke verdedigende actie zijn mooi om te zien. En die wisselwerking met een volle Kuip hebben we ook lang niet gezien. Hard werken op het veld, daar houden we van in Rotterdam-Zuid. Krijg flashbacks naar het seizoen 2016/2017 - ook onder Van Bronckhorst. In dat team ging ook iedereen voor elkaar door het vuur.
In de 84e minuut stond ik even flink te genieten hoe het hele stadion uit volle borst Cock van der Palms klassieker ‘Feyenoord, Feyenoord’ stond te zingen. Kippenvelmomentje. Dat gevoel, dat je 2-0 voorstaat in een topper, de koppositie hebt verroverd en eigenlijk al 10 minuten voor tijd weet dat je dit niet meer uit handen gaat geven, heb ik denk ik voor het laatst gehad in het Slot-tijdperk.
Feyenoord heeft nu 20 punten en is voor het eerst sinds november vorig jaar weer koploper, met PSV en AZ op 1 punt. Na 8 speelronden zijn we de enige ploeg die nog niet verloren heeft. We maakten er 27 en kregen er maar 7 tegen – de meeste goals voor en de minste goals tegen van alle clubs in de Eredivisie. Verschil met vorig seizoen? Nu heb ik wél het gevoel dat we dit kunnen doorzetten en vasthouden. Olé!
Wouter
Lees meer over
