Feyenoord is in Nederland zonder concurrentie de absolute rollercoaster. Extreme emoties op de tribune, variërend van een kolkende Kuip tot uitwassen bij uitwedstrijden, de onvoorspelbare transfersessies, eindeloze ruzies tussen de verschillende clubgeledingen of de bizarre uitslagen op het veld: in Rotterdam-Zuid is het simpelweg nooit saai. Geen dag. Afgelopen zomer zagen we het vertrek van Sjaak Troost uit de RvC, van Dennis te Kloese als algemeen én technisch directeur, van Robin van Persie als hoofdtrainer met in zijn kielzog het grootste gedeelte van de technische staf. Verder de eenwording van Feyenoord met stadion De Kuip nadat de aandeelhouders eindelijk akkoord gingen, het uitkopen van een deel van de Vrienden van Feyenoord wat op het laatste moment toch niet doorging, de plotseling toch penibele financiële situatie vanwege torenhoge vaste lasten (niet in de laatste plaats door ca. 43 contractspelers en wat ongelukkige inkomende transfers), een massale uittocht van overbodige spelers en een zware knieblessure van WK-uitblinker Jordan Bos.
Dat de voetbalwereld bol staat van opportunisme, is een open deur. Het is ook de reden, dat de waan van de dag regeert en emoties een belangrijke rol spelen. Niet alleen in de supportersvakken in het stadion, maar ook bij supporters die thuis op de bank wedstrijden van hun favoriete club aanschouwen. Of fans die als onaantastbare toetsenbordridders iedereen digitaal en anoniem de maat nemen; denkend dat zij topvoetballer, hoofdtrainer, technisch - en algemeen directeur in 1 persoon zijn. Geen sport roept in de samenleving zoveel uiteenlopende reacties op. Bewondering, afschuw, trots, haat, woede en ultieme blijdschap. Het hele scala aan primaire gevoelens komt wekelijks voorbij. Sport verbroedert zeker, maar voetbal is dan toch echt de spreekwoordelijke uitzondering.
De komst van Robert Eenhoorn als algemeen directeur en Dévy Rigaux (technisch directeur) werd bejubeld. Het aanstellen van Feyenoord-icoon en op-en-top gentleman Giovanni van Bronckhorst als hoofdcoach leverde aanvankelijk uiteenlopende reacties op, maar dat keerde zich ten goede doordat hij zich geflankeerd weet door sterkhouders als Sipke Hulshoff en Said Bakkati die het verschil kunnen maken op het trainingsveld.
De meeste aanwinsten waren tamelijk onbekend en luisteren naar de namen Ferri, Mármol, Vanhoutte, Ernst, López en Kastenmeier. Welke Feyenoordsupporter durft zijn hand op te steken als wordt gevraagd wie dit halve dozijn spelers een half jaar geleden kende? Aankoop Nelson was een oude bekende en Zechiël de verloren zoon die na twee succesvolle verhuurperioden klaar was voor een grootse rentree. Een tamelijk zorgeloze voorbereidingsperiode zorgde desalniettemin voor bijtende commentaren. PSV en Ajax roerden zich een stuk steviger op de transfermarkt en werden tot dé twee titelkandidaten bestempeld, terwijl AZ en Twente met Feyenoord zouden strijden voor plek 3 t/m 5. In eigen Kuip niet kunnen winnen van Go Ahead en ADO Den Haag vergrootte het chagrijn en daar veranderden overwinningen bij Sparta en Cambuur weinig aan. In Nijmegen had Feyenoord ¾ wedstrijd volledige controle, maar het verval in de slotfase was verontrustend groot. Hoogtepunt was het doelpunt van Schaken, de jongste debutant ooit. De openingswedstrijd in de Champions League was in en tegen Barcelona. Dit “schoolreisje” eindigde in een royale nederlaag, maar in balbezit waren er hoopgevende fases zichtbaar. Toen de Feyenoorders na afloop vertelden te hebben genoten van de ervaring in Camp Nou, maar ook veel te hebben geleerd van de wijze waarop Barça speelde, werden ze vreemd aangekeken in Nederland en was de kritiek niet mals.
Masterclass
De eerstvolgende wedstrijd was “back to normal”. Uit tegen PEC Zwolle. Zeker niet de beste club in de Eredivisie, maar vanaf minuut 1 liep de thuisploeg volledig achter de feiten aan. Akkoord, Zwolle had bepaald niet de vorm van de dag, maar Feyenoord speelde wonderschoon voetbal. Alles klopte. De veldbezetting, het druk zetten, volop beweging met en zonder bal, de combinaties, het tikkie-takka voetbal op hoge snelheid waardoor PEC nooit in de duels kwam, het creëren en benutten van kansen en het onzelfzuchtige spel. Ferry kreeg nadrukkelijk de spotlights op zichzelf gericht door een hattrick te scoren, maar ook de talentvolle linkerspits Zinhagel zag zijn naam tussen de doelpuntenmakers. Voetbalminnend Nederland schrok wakker en wreef in zijn ogen. Het Slotvoetbal was weer terug en welke ploeg in Nederland had de laatste zoveel jaar zo’n galavoorstelling op de mat gelegd? Was Zwolle nu zo slecht of Feyenoord zo goed? Supporters, analisten en journalisten duikelden over elkaar. Was dit een incident of zagen we nu Feyenoord 2.0? Een week later kwam subtopper FC Utrecht op bezoek. Kroonprins Anthony Correia had zijn ploeg nog niet op de rails staan, maar nieuwsgierig werd uitgekeken naar deze testcase. Het werd een nieuwe masterclass. Feyenoord had geen kind aan de bezoekers en met speels gemak werd FC Utrecht overlopen waarbij de ene aanval nog mooier was dan de ander. Binnen 9 minuten leidde de brigade van Gio en Sipke met 2-0 en was Utrecht blij dat de schade tot de pauze beperkt bleef tot 3-0. Met een handvol verse wissels stoomde Feyenoord rustig door naar 5-0, maar het had ook zomaar 8-0 kunnen worden. Wederom werd Feyenoord bedolven onder complimenten en zelfs de analisten Kenneth Perez en Marciano Vink reageerden lyrisch op het vertoonde Rotterdamse spel.
Met deze spelopvatting, dit spelplezier en deze uitvoering verovert Feyenoord in sneltreinvaart de voetbalharten. Als dit de nieuwe norm wordt in De Kuip, dan kijken alle supporters en voetballiefhebbers reikhalzend uit naar iedere wedstrijd in de Eredivisie, de beker en in de Champions League waar Feyenoord op het veld staat. Of Feyenoord kampioen kan worden zien we wel, maar van dit voetbal word je wel ontzettend blij en naast de absolute wil om een wedstrijd te winnen wil je in een ideale supporterswereld ook vermaakt worden met goed en aantrekkelijk spel. Met deze vertoonde progressie stijgt de waarde van onze individuele spelers navenant en zullen vele Europese clubs zich verdringen om onze toppers te contracteren. Of ze nu Zechiël, Valente, Read, Bos, Mármol, Targhalline, Ferri of Moussa (@ scouting: let op Irakli Yegoian, de Hadj Moussa van Kralingen) heten.
Rooskleurige voetbaltoekomst
Ondertussen kloppen de zelfopgeleide toptalenten steeds harder op de deur van het eerste en dat is voor iedereen met hart voor onze club toch een wensscenario? De positie van Feyenoord in de voetbalketen staat ons niet toe om spelers tegen iedere prijs binnenboord te houden, maar met een uitstekend technisch beleid én de huidige voetbalhuisstijl ziet de toekomst er voor Feyenoord heel rooskleurig uit. Na het vertrek van onze magiër uit Bergentheim verdween het attractieve Slot-bal als sneeuw voor de zon. De belangrijkste opdracht voor Eenhoorn, Rigaux en alle technische mensen in de club is dus om de huidige speelwijze voor de komende decennia te verankeren in ons club DNA.
En ja, alle zelfbenoemde voetbalgoeroes roepen nu in koor, dat het alom bewierookte Feyenoord het ook maar eens moet laten zien in de vaderlandse toppers. Te beginnen op zaterdagavond 10 oktober als koploper AZ op bezoek komt in de Kuip. Nu al zin in!
Jelle
