Het moet gezegd: tegen NAC zat het ook niet mee. De ploeg uit Breda schoot in de eerste helft drie keer op doel en drie keer raak. Anel Ahmedhodžić, die dankzij zijn imposante voorkomen mensen lang deed geloven dat hij er iets van kan, legde de NAC-spelers daarbij geen strobreed in de weg. Terecht richt de kritiek zich andermaal op Van Persie, maar wat Feyenoord de afgelopen tijd heeft gekocht is simpelweg gênant. Naast verdediger op stelten Ahmedhodžić stond bijvoorbeeld Mats Deijl, gekocht om zijn leuke karakter en talent voor het afleggen van interviews.
Feyenoord heeft Robin van Persie veel te lang in het zadel gehouden. Tegen NAC waren in de eerste helft weliswaar eindelijk contouren zichtbaar van wat de trainer met zijn ploeg voor ogen heeft, maar in de tweede helft had hij wederom geen antwoord op gebeurtenissen in de wedstrijd en werd het toevalsvoetbal van stal gehaald.
Wellicht kan hij zijn trainer op dat vlak wel helpen. Op de persconferentie na de wedstrijd in Breda deelde Van Persie zijn betekenis van een supporter: iemand die de club door dik en dun steunt. Daarmee bedoelde hij: iemand die als een mak schaap enkel juicht als de bal in het net valt, ongeacht de uitslag klapt voor de spelers en zijn ongenoegen vooral voor zich houdt.
Dat is niet wat een supporter is. Een supporter heeft het volste recht om zijn ongenoegen te uiten. Supporters betalen grof geld aan Feyenoord; het is wat de club draaiende houdt. Ze reizen mee naar uitwedstrijden. Dat doen ze voor hun eigen plezier, maar ook omdat de club hun na aan het hart ligt. Supporterschap is niet eendimensionaal. Je zou kunnen zeggen dat supporters de belangrijkste aandeelhouders zijn. En aandeelhouders mogen zich uitspreken.
Wat Van Persie vooral bedoelde te zeggen: hij heeft geen zin in het gezeik van nitwits die zelfs bij Spijkenisse 4 de bank warmhouden. De onbegrepen Van Persie straalt in alles uit dat hij slachtoffer is. Slachtoffer van de pers, slachtoffer van zijn eigen spelers en nu ook slachtoffer van de supporters. Drie keer scheepsrecht, zou je denken, maar nog steeds gaat er in het hoofd van de oud-topvoetballer geen belletje af dat het misschien wel aan hem ligt.
Inmiddels kan hij ook niet meer terug. Hoewel Van Persie ongevraagd over de supporters begon, maakt hij de buitenwereld en vooral zichzelf wijs dat de kritiek van buiten hem niet raakt. Hij omschreef het zelf als een olifantenhuid. De houding van de gearriveerde toptrainer durft hij niet meer los te laten, want wat blijft er dan over? Wat volgt is een pijnlijk schouwspel tijdens ieder interview en op iedere persconferentie. Als een wilde slaat hij om zich heen. Een nieuw dieptepunt: de wedstrijd tegen nummer 17 NAC deed hij vooraf met een strak gezicht af als een van de moeilijkste van Nederland, vanwege de Brabantse versie van de Gelbe Wand.
Van Persie is de olifant in de porseleinkast. Als Dennis te Kloese eindelijk besluit dat de schade groot genoeg is, is hij de volgende in lijn. Het is de enige denkbare reden dat Van Persie zijn baan nog heeft. Maar Te Kloese zit er niet voor zichzelf; het moet tot hem doordringen dat hij er zit voor de club. Al na de wedstrijd tegen PSV, waarin Feyenoord werkelijk geen enkel antwoord had op de aanvalsdrang uit Eindhoven, stoïcijns probeerde te zijn wat het niet is en gelukkig met 4-0 verloor, had Van Persie eruit gegooid moeten worden.
Maar gelukkig voor hem is Feyenoord totaal vergeten wat het is om een topclub te zijn. Succes wordt gemeten aan de hand van een in de schoot geworpen tweede plek en overwinningen tegen PEC, Volendam en Excelsior. Een roemloze uitschakeling in Europa, een gênant optreden in het bekertoernooi, kansloze cijfers in topwedstrijden en een karrevracht aan tegendoelpunten: alsof we in de hoogtijdagen van het communisme leven, wordt het allemaal onder het tapijt geschoven.
In zijn beschouwing zei Van Persie dat supporters recht hebben op een mening. Gelukkig, hier komt die van mij: Robin, voetballer van weleer, het is klaar.
Peter
Lees meer over
