Anis Hadj Moussa die de hele wedstrijd zijn man laat lopen, waardoor Kraaijeveld structureel tegenover twee tegenstanders komt te staan zodra Mats Deijl weer eens spooloos is. Watanabe die niet of nauwelijks coacht of corrigeert. Jakub Moder die zichzelf letterlijk overal voorbij loopt behalve op de plek waar hij nodig is. En Valente die meerdere keren om zich heen kijkt alsof hij denkt: waar ís iedereen? Dat is geen incident. Dat is een elftal zonder onderlinge afspraken. Totale wanorde. Complete chaos. En dat allemaal alleen maar “omdat de tegenstander een plan had”. Als dát al genoeg is om Feyenoord uit elkaar te trekken, dan heb je een veel fundamenteler probleem dan een gemiste kans of een keepersfout.
In Enschede werd pijnlijk zichtbaar wat Feyenoord al maanden ontbeert: een plan, onderlinge afstemming. Coaching. Basiscommunicatie. De beelden laten een patroon zien dat je als Feyenoorder eigenlijk niet wílt zien. Naast de individuele fouten is dit geen momentopname, maar structureel.
Dan het moment dat eigenlijk alles samenvatte. Robin van Persie werd gevraagd waarom hij niet simpelweg een linksbuiten inbracht en Bos naar linksback schoof, nota bene nadat hij zelf had verklaard dat Feyenoord niet aan voetballen toekwam door het ontbreken van een linkspoot op linksback.
FC Raheem the Dream
Als door een adder gebeten reageerde de trainer: “Maar Sterling kan maar een half uur invallen.” Oftewel: Sterling móét invallen. Ten koste van alles. Dus hou je je elftal kunstmatig in een onlogische samenstelling. Dus laat je spelers in onnatuurlijke rollen spelen. Dus accepteer je dat het collectief minder functioneert, zodat een aankoop zijn geplande minuten kan maken. Niemand betwist de naam of de potentie van Raheem Sterling. Fantastische speler. Maar dit is Feyenoord. Geen “FC Raheem the Dream”.
Sterling heeft geen toverstaf. Hij gaat geen vijftien punten opleveren in vijf wedstrijden zodra hij fit genoeg is om te starten. Als hij nog zes tot acht weken nodig heeft om volledig wedstrijdfit te worden, dan is het des te vreemder om je hele elftal daaromheen te blijven kneden.
Dat is geen visie. Dat is hoop.
Je kunt een trainer tijd geven. Je kunt een project beschermen. Maar er komt een punt waarop het niet meer houdbaar is en alleen maar schade toebrengt aan de club.
Twee punten uit zeven topwedstrijden.
Structurele communicatieproblemen.
Spelers die elkaar zichtbaar niet begrijpen.
Een speelwijze die alleen op papier lijkt te bestaan.
En bovenal: een trainer die in zijn uitleg steeds verder verstrikt raakt in zijn eigen redeneringen.
De vraag is inmiddels niet meer of het beter wordt. De vraag is: waar is het bewijs dat het beter kán worden?
Want als zelfs spelers openlijk erkennen dat tegenstanders met een simpel plan Feyenoord kunnen ontregelen, dan is het geen kwestie van pech meer. Dan is het systeem zelf het probleem. De naam Robin van Persie verdient respect. Maar met respect alleen winnen we niet genoeg wedstrijden.
Raymond
Lees meer over
