Vier keer op rij al verloren. Zelfs negen competitiewedstrijden op rij niet winnen van PSV. Het zijn cijfers die je liever wegstopt, maar die je eraan blijven herinneren dat er iets veranderd is. PSV thuis was toch vaak een garantie voor drie punten. En wat het extra wrang maakt: de afgelopen twee edities waren compleet onnodige nederlagen. Afgelopen zondag paste naadloos in een patroon zoals we voorheen altijd in de Klassieker zagen. Een VAR die koffie aan het halen was, Jules de Korte met de fluit en PSV wist precies waar het Feyenoord pijn kon doen. Het chagrijn was begrijpelijk groot.
Net niet
Want het was het opnieuw net niet. Net niet fel genoeg, net niet doortastend genoeg. Valente zal nog wel een keer wakker geschrokken zijn. Terwijl Saibari dit keer zijn kansen wel op doel vuurde, in plaats van drie van de vier in een baan om de aarde, terwijl Feyenoord telkens een fractie te laat kwam. Van Persie begon met een middenveld dat nog nooit samen een wedstrijd had gespeeld (en dan blijkt weer hoe groot het verschil is tussen het geluksmomentje op het trainingsveld en een wedstrijd). PSV maakte wederom dankbaar gebruik van de defensieve kwetsbaarheid van Hwang. Watanabe en Ahmedhodzic zijn nog niet op het niveau van Trauner in zijn topjaar, toen hij met één stap vooruit de ruimtes voor spelers als Saibari simpelweg liet verdwijnen.
En toch: Feyenoord gaf niet op. Ook bij 1-3 bleven ze aandringen, bleven ze geloven. De 3-3 had zomaar kunnen en zelfs moeten vallen. Deze ploeg heeft zijn top nog niet bereikt, dat stemt positief. Het fundament staat, alleen de scherpte ontbreekt.
Europees wél
Dat zag je Europees eindelijk wél. Tegen Panathinaikos toonde Feyenoord wat veerkracht is: achterstand omgezet, rug gerecht, uitzicht op de volgende ronde in leven. En ondanks het verlies tegen PSV staat Feyenoord nog steeds bovenaan in de Eredivisie, al is het op doelsaldo. Maar je ziet ook dat wedstrijden op dinsdag of woensdag echt iets anders doen met de benen dan de donderdagen. De opdracht is dus helder: Champions League halen. Gezien de concurrentie (of liever gezegd het gebrek daaraan) is de tweede plek ook wel het absolute minimum.
Gelukkig komt er nu wel iets terug wat Feyenoord heeft gemist: fysiek vermogen. Met de terugkeer van Moder en Timber krijgt deze ploeg weer wat meer power, duelkracht (noem het hoe je wilt, maar het maakt verschil). Volgende tegenstander: Volendam, thuis. Precies op het juiste moment om de boel recht te zetten. Geen twijfel, geen ‘net niet’ meer. De trein moet weer in volle vaart gaan denderen. Zodat we 1 februari in Eindhoven het licht uit kunnen doen.
Want één ding mag niet normaal worden: dat PSV dan weer vrolijk over Feyenoord heen loopt.
Raymond
